نغمهء اشک بود ، شوق بود . سکوت بود . انسان بود ، انسان ! . 

نغمهء لبخند بود به راهی دور ، به دلی پر نور ، به صدایی که آرام میرفت و می آمد ، میلرزید ، می نشست و بر میخواست .

تکیه بر درخت ، آفتابِ روز بود ... و من بودم که می باریدم .

هفتم.تیرماه.سال ِنود

آنان ندانستند : ما کنایه ای از دریا بودیم ،

ما کنایه ای از مه بودیم ،

ما کنایه ای از ای بهارنارنج ها بودیم

که حتی در شب هم عزیز و دلنشین بودند

احمدرضا احمدی

tehrani.azade@gmail.com

همه‌ی ما ،فقط حسرت بی‌پایان یک اتفاق ساده‌ا‌یم ... که جهان را، بی جهت، یک جور عجیبی
جدی گرفته ایم.../

سید علی صالحی

iPhone case - 1